دختر جنوبي

goodgirl-str — Sun, 06 Jan 2008 06:45:24 GMT

۸ ضرب در ۸

چقدر زیبایی

چقدر زیبایی ات شگفت انگیز است

تمام راز خلقت است

زمستان در نفس تو چه عالمی دارد

و پیشانییت تجسم مرموز معبد هندو

و لب هایت تمام لطف دانه های سرخ انار

ملاطفت سبز و پاک دریاها

نثار روی تو باد.

توی این دنیا هیچی ندارم که تقدیم دل مهربونت کنم ولی بدون من تمام غصه ها رو

قربونی یه تار موت

می کنم.

دوستت دارم

بی نهایت

با صداقت

تا قیامت

و تویی بهترین بهترین ها

تولدت مبارک.

بازم میگم تولدت مبارک.

www.goodboys-str.blogfa.com

یه وبلاگ خیلی خیلی خوشگل ( وب مهروبون من )

goodgirl-str — Thu, 15 Nov 2007 05:53:24 GMT

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

goodgirl-str — Mon, 08 Oct 2007 15:21:24 GMT

به نام آنکه عشق را آفرید

تا تو هستي و غزل هست دلم تنها نيست

محرمي چون تو هنوزم به چنين دنيا نيست

از تو،تاما،سخن عشق همان است كه رفت

كه در اين وصف زبان دگري،گويا نيست

بعد تو قول و غزلهاست جهان را اما

غزل توست كه در قولي از آن،اما نيست

تو چه رازي كه به هر شيوه توراميجويم

تازه مي يابم و،بازت اثري پيدا نيست

شب كه آرام تر از پلك ،تورا ميبندم

در دلم طاقت ديدار تو، تا فردا نيست

اين كه پيوست به هر رود كه دريا باشد

از تو گر موج نگيرد،به خدا دريا نيست

من نه آنم كه بتوصيف خطا بنشينم

اين تو هستي كه سزاوار تو باز اينها نيست

goodgirl-str — Tue, 25 Sep 2007 02:58:24 GMT

عشق

سالهاست که در پی رسیدن به عشق،خلا ای وجودم را گرفته،جسمم در زنجیر سنت ها و قلب و

روحم آزاد در درون چشم ها،دست ها و صداهای گرم و مهربان که قدرم را بدانند و بهایم

دهند،دوستم بدارند و بتوانم دوستشان بدارم و آنچه را که شایسته است،فدا کنم.با هر نشانی از

محبت،قلبم به تپش می افتد،تمرکزم را از دست میدهم و چنان به رویا پیوسته و ادامه محبت ها را به هم

میبافم که از واقعیت های پیرامون خود غافل میشوم.شب و روزم و همه لحظه هایم را گرفتار ((آنی))

میشوم که محبت را دریافت کردم.برای حفظ شیرینی محبت،چنان خود را گرفتار میکنم که زیبایی

عشق به نیشتری بر روح و جسمم تبدیل میشود و عشق را همراه با رنج تجربه میکنم و به یک نقطه

میرسم که از دو راه یکی را انتخاب کنم؛بندهای سنت را بگسلم؟و یا معنی عشق را تغییر دهم؟

با دلی زخم خورده و بی پناه به دنبال یافتن عشق میگردم،اما بیش از آنکه عشق ببینم،عشق

ورزیدم.آنچه به من دادند،خیلی کمرنگ و ساده بود،اما من شتاب زده و حریصانه بخشیدم قلبم

را،احساسم را،حتی وجودم را تا شاید پاسخی دوچندان بگیرم،ولی نشد.آنچه را که میخواستم

نیافتم.امیدهایم بیهوده بود.سرگشته و منتظر با تنهایی ام مانوس شدم،با درونی بیقرار و آماده شنیدن

کلامی مهر آمیز و نگاهی آشنا.هر بار که در سکوت ماندم و پاسخ مهرم را نشنیدم،با خود گفتم

دیگر بس است،هرگز نیازمند نخواهم شد و چشم به دستان دیگران نخواهم دوخت.باید بر

خود مسلط باشم و از دیگری بی نیاز و سرسختانه در کنترل خود برآیم و انضباطی سخت بر روحم

حاکم کنم!همین که در اوج بی نیازی بر خود میبالیدم،ناگهان دست سرنوشت بی آنکه خود دخالتی

در آن داشته باشم حادثه ای را برایم رقم میزند که دل پیر خسته ام را دوباره جوان سازد...

مهربانی را پاس میدارم و لحظه های زندگی را با مهربانی می آرایم،اما سهم من از این تلاش یک جانبه

چیست؟آیا میتوان برای خود و دیگران به یک اندازه مهربان بود؟آیا میتوانم به اندازه ای که میبخشم

قدردانی شوم؟نمیدانم.اما من میبخشم،زیرا نمیتوانم نبخشم و طاقت دیدن دست نیازمندی که از من

یاری میخواهد ندارم.هرچند من هرگز به خود مهربانی نکرده ام،همیشه از حق خود گذشته ام تا

بتوانم قدمی هرچند کوچک برای دیگری بردارم.آنهایی که دوستشان داشتم و خود را وقفشان کردم

هرگز نتوانستند دوستم بدارند،زیرا مرا در بند خود میکشیدند و آزادی ام را میگرفتند و من که

میدانستم خوی سلطه جویی و سودا زده شان مرا تسخیر کرده است،اما باز هم نتوانستم خود را برهانم و

محبت کردم،زیرا در سختگیری بر قلبها ناتوانم.گرچه خود در تنهایی و خلوت،سخت محتاج توجه ام

و نیازمند اینکه قدرم را بدانند،اما آنهایی که از نوازشهای من سیراب اند،همه چیز برایشان عادی

شده،گویی لازمه ی زندگیشان چنین بود.من از سوی کسانی تحسین میشوم که حق ندارم به قدر

دانیشان دل ببندم،یا حتی لبخندی از رضایت بزنم بسوی صداقت و شجاعتشان که از قضاوت

دیگران نترسند و مرا تاکید کردند،آنهایی که از سر نیازمندی همچون خودم به یک نگاه مهرآمیز قانع

بودند و شکر گزار.من مهربانی صادقانه را پاس میدارم،حتی اگر از جانب بیگانگان باشد و

خطر آن را به تن میپذیرم

goodgirl-str — Sat, 15 Sep 2007 17:45:11 GMT

اين چه شوري است؟باز چه ميخواهد از جان من؟

در دل خسته ام چه مي گذ رد؟

اين چه شوري است باز در سر من؟

باز از جان من چه مي خواهد؟

برگهاي سپيد دفتر من؟

من به ويرانه هاي دل چون بوم

روزگاري است هاي وهو دارم

شيوني دردناك و روح گداز

بر سر گور ارزو دارم

اين خطوط سياه سر در گم

دل من روح من روان من است

آنچه از عشق او رقم زده ام

شيره جان ناتوان من است

سوز اهم آثر نمي بخشد

دفتري را چرا سياه كنم؟

شمع بالين مرگ خود باشم

كاهش جان خود نگاه كنم؟

بس كنم اين سياه كاري بس!

گرچه دل ناله ميكند ((بس نيست))!

برگهاي سپيد دفتر من!

از شما رو سياهتر كس نيست.

goodgirl-str — Mon, 10 Sep 2007 09:47:24 GMT

عذرگناه من همه چشمان مست اوست

تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من

او هستی منست که آینده دست اوست

عمری مرا به عشق و وفا آزموده است

داند من آن نیم که کنم رو به هر دری

او نیز مایل است به عهدی وفا کند

اما اگر خدا بدهد عمر دیگری

ف.مشیری

شادم

goodgirl-str — Wed, 05 Sep 2007 12:37:04 GMT

شادم که در شرار تو می سوزم

شادم که در خیال تو می گریم

شادم که بعد وصل تو باز اینسان

در عشق بی زوال تو می گریم

پنداشتی که چون ز تو بگسستم

دیگر مرا خیال تو در سر نیست

اما چه گویمت که جز این آتش

بر جان من شراره ی دیگر نیست

من با لبان نسیم صبح

سر می کنم ترانه برای تو

من آن ستاره ام که درخشانم

هر شب در آسمان سرای تو

غم نیست گر کشیده حصاری سخت

بین من و تو پیکر صحراها

من آن کبوترم که به تنهایی

پرمی کشم به پهنه ی دریاها

شادم که همچو شاخه ی خشکی باز

درشعله های قهر تو می سوزم

گوئی هنوز آن تن تب دارم

کز آفتاب شهر تو می سوزم

در دل چگونه یاد تو می میرد

یاد تو یاد عشق نخستین است

یاد تو آن خزان دل انگیزیست

کو را هزار جلوه ی رنگین است

آری من آن شکوفه ی اندوهم

کز شاخه های یاد تو می رویم

شب ها تو را به گوشه ی تنهایی

در یاد آشنای تو می جویم

goodgirl-str — Sun, 19 Aug 2007 13:14:34 GMT

به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي

تك و تنها به تو مي انديشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال كه باشم به تو مي انديشم

فريدون مشيري

goodgirl-str — Fri, 17 Aug 2007 15:01:07 GMT

چه كنم!!؟؟

چه كنم دوستش دارم شوخي كه نيست حرف يك

عمر در بد ري است صحبت كلي آ وارگي است

شكايتي نيست حرف شكايت كه در عشق بيايد بايد

فاتحه اين حكايت را خواند از من پرسيد: د وستم

داري؟و من يقين دارم ديوانه تر از مجنون خيره به

پرسش عجيبش هفت اسمان حيرت را سير كردم

و برگشتم او ماله همه است اما من ارزو دارم كه

هيچكس مال او نباشد اما مگر مي شود هيچكس

به اندازه من ديوانه اش نيست اين چند خط را براي

او مي نويسم ميدانم كه مي داند به اندازه وسعت

عشقمان دوستش دارم تا بيكران ها تا دور دست ها به

وسعت كوير به بزرگي اقيانوسها ديوانه اش هستم

يه شعره يادگاري از مهربونم

((تقصيره دلم چيست اگر روي تو زيباست))

((حاجت به بيان نيست كه از روي تو پيداست))

((من عاشق يك لحظه تماشاي تو هستم))

((افسوس كه يك لحظه تماشاي تو روياست))

وحشت تنهایی

goodgirl-str — Sat, 11 Aug 2007 14:28:24 GMT

خدايا وحشت تنهايي ام كشت

كسي با قصه من آشنا نيست

در اين عالم ندارم همزباني

به صد اندوه مينالم-روا نيست

شبم طي شد كسي بر در نكوبيد

به بالينم چراغي كس نيفروخت

نيامد ماهتابم بر لب بام

دلم از اين همه بيگانگي سوخت

به روي من نمي خندد اميدم

شراب زندگي در ساغرم نيست

نه شعرم ميدهد تسكين به حالم

كه غير از اشك غم در دفترم نيست

بيا اي مرگ جانم بر لب آمد

بيا در كلبه ام شوري برانگيز

بيا شمعي به بالينم بياويز

بيا شعري به تابوتم بياويز!

دلم در سينه كوبد سر به ديوار

كه :اين مرگ است و بر در ميزند مشت

-بيا اي همزبان جاوداني

كه امشب وحشت تنهايي ام كشت!